Stel je voor: een houten satelliet die schoner verbrandt dan je kampvuur én beter tegen extreme kou en hitte kan dan metaal.
Klinkt als sciencefiction, maar Japan heeft ‘m dus al gelanceerd.
En hier komt het bizarre: hout gedraagt zich in de ruimte stabieler dan veel metalen.
Geen roest, geen vervorming door -120 tot +120 °C, geen verbranding zonder zuurstof.
Waarom een houten satelliet slimmer is dan hij klinkt
De satelliet heet LignoSat en is een samenwerking tussen de Universiteit van Kioto en Sumitomo Forestry.
Hun doel: de groeiende berg ruimteafval stoppen voordat we onze eigen baan rond de aarde blokkeren.
Nu al zweven er tienduizenden stukken rommel rond de aarde, van oude satellieten tot afgebroken onderdelen.
Volgens schattingen van ruimteorganisaties zijn het er in totaal zelfs miljoenen kleine fragmenten die alles kunnen beschadigen wat we nog lanceren.
Tot nu toe lossen we dat “op” door oude satellieten terug de atmosfeer in te sturen.
Daar verbranden hun aluminium onderdelen en vormen ze een fijne wolk aluminiumoxide die nóg decennia rond de aarde blijft hangen.
De gekke superkracht van hout in de ruimte
Hier wordt het echt interessant: in vacuüm kan hout niet rotten of branden.
Zonder zuurstof blijft het gewoon… hout, maar dan ultrastabiel.
Onder extreme temperatuurschommelingen zetten metalen uit en krimpen, wat scheurtjes en breuken kan geven.
Bij de tests met verschillende houtsoorten bleven de monsters na meer dan een jaar in de ruimte volledig intact.
Japan koos uiteindelijk voor magnoliahout vanwege de combinatie van stabiliteit en makkelijke bewerkbaarheid.
Die keuze maakt het mogelijk om heel precies passende, lichte satellietstructuren te bouwen.
| Stap | Actie |
|---|---|
| 1. Hout selecteren | Soorten testen op stabiliteit in vacuüm en extreme temperaturen |
| 2. Prototype bouwen | Satellietkubus ontwerpen met houten behuizing |
| 3. Ruimtetest | Langdurige blootstelling in baan om de aarde |
| 4. Lancering | Houten satelliet operationeel inzetten |
| 5. Einde levensduur | Gecontroleerd laten opbranden: vooral waterdamp, minimale CO₂ |
En dan de echte lifehack op planetaire schaal: aan het einde van zijn leven verbrandt LignoSat bijna volledig schoon.
Geen langdurige aluminiumnevel, maar vooral waterdamp en een minihoeveelheid CO₂.
Dat opent de deur naar duizenden kleine weer- of communicatiesatellieten zonder giftige sluier rond de aarde.
Wie had gedacht dat de toekomst van hightech ruimtevaart zo dicht bij… een houten kist zou liggen?
